Ekspres do Kawy bez Plastiku. 7 Najlepszych Modeli w/g Toru Wody [🌟RANKING]

Tak, ale są to raczej wyjątki. W większości klasycznych ekspresów pompowych znajdziemy plastikowy zbiornik oraz silikonowe albo wykonane z innych tworzyw przewody doprowadzające zimną wodę.

Najbliżej konstrukcji praktycznie całkowicie metalowej są proste ekspresy dźwigniowe, w których wodę wlewa się bezpośrednio do metalowego bojlera. Dobrym przykładem jest Olympia Express Cremina.

Bo łączy prostą konstrukcję z bardzo dobrą dokumentacją materiałową. Gaggia wprost deklaruje, że bojler i grupa zaparzająca są wykonane z bezołowiowego mosiądzu. Kolba ma 58 mm i jest wykonana ze stali nierdzewnej.

To właśnie ta przejrzystość była dla mnie bardzo ważna. Nie muszę zgadywać, jaki stop zastosowano w dwóch najważniejszych elementach mających kontakt z podgrzaną wodą.

Nie. Ma plastikowy zbiornik i elastyczne przewody po stronie zimnej wody. Nie nazywam jej więc ekspresem bez plastiku w dosłownym znaczeniu.

W tym rankingu największą wagę ma to, co dzieje się później, kiedy woda jest już podgrzana. Tutaj Gaggia wypada bardzo dobrze, bo najważniejszy gorący rdzeń konstrukcji opiera się na metalu.

Biorę go pod uwagę, ale ma dla mnie mniejszą wagę. Zimna woda przechodząca przez krótki przewód to inna sytuacja niż woda o temperaturze około 90°C płynąca przez tworzywo tuż przed ekstrakcją kawy.

Dlatego śledzę całą drogę wody od zbiornika do filiżanki, ale im wyższa temperatura i im bliżej samej kawy, tym większe znaczenie ma dla mnie materiał danego elementu.

Samych uszczelek nie traktuję jako powodu do obniżania oceny. Ekspres musi być jakoś uszczelniony i praktycznie każda konstrukcja wykorzystuje elastomery albo silikon w takich miejscach.

Interesują mnie przede wszystkim większe elementy, przez które rzeczywiście przepływa woda. Długa rurka z tworzywa ma dla mnie znacznie większe znaczenie niż niewielki O-ring między dwoma metalowymi częściami.

Konstrukcyjnie Silvia jest bardzo blisko Gaggii. Ma mosiężny bojler, mosiężną grupę i metalową kolbę.

Różnica jest głównie w dokumentacji. Rancilio deklaruje mosiądz, ale nie znalazłem równie jednoznacznego potwierdzenia, że zastosowany stop jest bezołowiowy. To nie znaczy, że mosiądz Rancilio jest gorszy. Po prostu mamy trochę mniej informacji.

Stone ma bardzo mocne materiały tam, gdzie są najbardziej potrzebne. Miedziany bojler HX i mosiężna grupa to bardzo dobry fundament.

Konstrukcja jest jednak bardziej rozbudowana niż w prostym ekspresie jednobojlerowym. Mamy więcej rur, połączeń i elementów pomiędzy zbiornikiem a grupą. Producent nie opisuje też materiału każdego elementu gorącego toru tak dokładnie jak Gaggia.

Nie założyłem tego na początku. Tak po prostu wyszło po prześwietleniu konstrukcji.

Pełne automaty mają dużo bardziej skomplikowaną hydraulikę. Dochodzą zawory, bloki zaparzające, rozdzielacze, przewody i różne elementy wykonane z tworzyw. W klasycznym ekspresie kolbowym droga wody jest zwykle prostsza i łatwiejsza do sprawdzenia.

To bardzo ciekawa konstrukcja, dlatego traktuję ją jako bonus do rankingu. Nie ma klasycznego plastikowego zbiornika i pompy. Wodę nalewa się bezpośrednio do bojlera, a później trafia ona do grupy dźwigniowej.

Problem polega na tym, że w zależności od wersji i rocznika w zespole grupy pojawiały się różne elementy wykonane z tworzyw. Dlatego nie chciałem automatycznie stawiać obecnie sprzedawanego modelu nad Gaggią. To nadal jednak jeden z najciekawszych ekspresów dla kogoś, kto chce maksymalnie prostą hydraulikę.

Jeżeli budżet przestaje mieć znaczenie, bardzo mocnym kandydatem jest Olympia Express Cremina.

Producent opisuje wnętrze tego szwajcarskiego ekspresu jako konstrukcję opartą na stali nierdzewnej, chromie i mosiądzu. Bojler jest metalowy i napełnia się go bezpośrednio od góry. Nie ma więc klasycznego układu plastikowy zbiornik, przewód i pompa.

To już jednak zupełnie inna półka cenowa, dlatego nie wrzucałem Creminy do głównego rankingu razem z ekspresami kosztującymi kilka tysięcy złotych.

Nie. To nie jest badanie laboratoryjne emisji mikroplastiku. Nie mierzyłem liczby cząstek w gotowej kawie.

To audyt konstrukcji i materiałów. Prześledziłem drogę wody, dokumentację producentów, schematy części oraz materiały pokazujące wnętrza urządzeń. Na tej podstawie oceniłem, jak dużo tworzyw znajduje się w torze wody i gdzie dokładnie znajdują się względem źródła ciepła i grupy zaparzającej.

Najpierw sprawdziłbym materiał bojlera i grupy. Potem zobaczyłbym, jak woda dociera z bojlera do samej kawy. Dopiero później patrzyłbym na stronę zimną.

Im prostsza konstrukcja, im więcej mosiądzu, miedzi i stali oraz im lepiej producent opisuje zastosowane materiały, tym lepiej. Sama liczba plastikowych elementów niewiele mówi. Ważniejsze jest to, gdzie dokładnie się znajdują.